Op bezoek bij kinderhuis Alemachen

Fragment uit boek 2

Onze eerste dag in Addis Abeba december 2015.

img_0074 img_0077

We hebben aan Alemachen alleen een envelop met geld te overhandigen omdat de bagage niet is aangekomen in Addis Abeba en ik heb het gevoel dat ik met lege handen kom. Maar we komen voor de kinderen, dus gaat Noah met een bal naar buiten en we volgen graag. Yakob, onze chauffeur, voetbalt ook mee. Een aantal kinderen geniet aan de zijlijn van het spel. Zittend in een rolstoel is het voor hen niet weggelegd. Ik begin met mijn duimen omhoog het versje van Jan en Piet te doen, verstop mijn duimen in mijn handpalmen en haal ze ‘knikkend’ weer tevoorschijn om de kinderen ergens te gaan kietelen. Wat een open gezichtjes, wat een plezier zonder taal en met zo weinig. Er ontvouwt zich een superfijne interactie als Fien er ook bij komt zitten en invalt bij het liedje ‘En de wielen van de bus die draaien rond. Rond en rond. Rond en rond. En de wielen van de bus die draaien rond, als de bus gaat rijden.’ We bewegen onze handen draaiend om elkaar heen en ze doen al gauw mee.

Er is een gezellig groepje ontstaan van kinderen die voornamelijk in een rolstoel zitten. Vaak zitten beide voeten in het gips, omdat ze recentelijk zijn geopereerd aan hun klompvoeten. Marloes draait haar benen om en laat de lange littekens op haar hielen zien. Als baby werd ze geopereerd aan haar voeten en zat ze maanden in het gips. Er is prachtig resultaat bereikt. De kinderen die hier met hun beentjes in het gips zitten kijken verbaasd van haar naar mij en weer terug. Ik geniet van wat er zich op hun gezichtjes aftekent als ze zich realiseren wat we hier proberen te vertellen. Ik knik enthousiast en zeg: ‘Kijk, ze kan alles. Op een been staan’ en Marloes demonstreert meteen op een been. Daarna doet ze een balletpose. Ze staat op relevé met haar handen omhoog en tilt een been op. Prachtig hoe vooral het gezichtje van Ibssa verandert bij het besef dat er nu een andere toekomst voor haar ligt. Ze maakt nog een keer een bedelgebaar door haar hand op te houden en een vreselijk zielig gezichtje te trekken, maar dan barst ze in lachen uit. Nee meisje, jij hoeft niet meer bij de bedelstaf te horen, voor jou is er een mooie toekomst weggelegd.

img_0059 img_0089