Ina Hut over Nieuwe bloem

img_5477

‘Nieuwe bloem’ van Astrid Lammers heeft mij bijzonder geraakt. Prachtig geschreven, vanaf het begin meeslepend, maar bovenal een persoonlijk drama dat voorkomen had kunnen worden. In 2007/2008 kreeg ik – als toenmalig directeur van Wereldkinderen – signalen dat er mogelijk misstanden waren mbt adopties uit Ethiopië. Biologische moeders zouden wachten op follow up rapporten van hun kinderen. Bij mij riep dit diverse vraagtekens op. We stuurden toch follow up rapporten van de adoptie-ouders door naar Ethiopie? Waarom kwamen die niet bij de biologische ouders terecht? En was er wel echt afstand gedaan voor adoptie? Reden voor mij om onderzoek te (laten) doen naar adoptiepraktijken in Ethiopië. Eerst had ik de nodige weerstand te overwinnen bij medewerkers op kantoor. Ze hadden de contactpersonen in Ethiopië al geïnformeerd voordat het onderzoek uitgevoerd zou worden. Voor mij reden om het onderzoek uit te stellen. Toen ik het onderzoek wel doorzette – uitgevoerd door Arun Dohle en Emebet Dejene, kwam er veel kritiek. Mijn intentie was – en zo had ik het ook afgesproken met de onderzoekers- dat als er misstanden naar voren zouden komen, de betrokken adoptieouders hierover geïnformeerd zouden worden. Alle transparantie zou worden gegeven. Juist vanwege die transparantie had ik het onderzoek geïnitieerd. Ik kon mij toen al niet meer verenigen met interlandelijke adoptie. Mede ivm adopties uit China (maar ook Haïti, India en Amerika) heb ik medio augustus 2009 de noodklok geluid en mijn functie publiekelijk neergelegd. Eind september kwam het rapport ‘Fruits of Ethiopia’ uit, door mij geïnitieerd en uitgevoerd door Arun Dohle en Emebet Dejene. Mijn vermoeden werd bevestigd. Vele misstanden. De nieuwe directie wilde geen gesprek met de onderzoekers. Het rapport verdween in een la. Ik heb vele pogingen gedaan om de nieuwe directie in gesprek te brengen met de onderzoekers. Dat lukte pas medio 2010. Ondanks de door mij gemaakte afspraak met de onderzoekers wilde de nieuwe directie het rapport niet delen met betrokken adoptieouders. Ik had geen toegang tot de namen van de geadopteerden en de adoptieouders, dus kon ze ook niet informeren. Ondanks aandringen van mijn kant en de onderzoekers, werd er geen openheid gegeven. Met als gevolg o.a. het dramatische verhaal dat in de ‘Nieuwe Bloem’ verteld wordt. Ik kwam via een journalist van Argos in februari 2012 in contact met Astrid. Een moedige dappere vrouw die haar verhaal vertelt. Zich open en kwetsbaar opstelt en vastbesloten is de waarheid te achterhalen. Chapeau! Niemand mag het recht worden ontnomen op zijn of haar eigen identiteit! Alle waardering voor het doorzettingsvermogen van Astrid! Het boek is een aanrader! Het getuigt van een persoonlijk drama dat helaas in de wereld van adoptie geen incident is. De vraag naar kinderen leidt tot een markt van vraag en aanbod. Dit moeten we niet willen.

Ina Hut