Auteursarchief: admin

Recensie in Adoptiemagazine

Stichting Adoptievoorzieningen heeft een eerlijke recensie geplaatst over Nieuwe bloem in Adoptie magazine online, maart 2017.

Leef en lees mee.

Nieuwe bloem

Auteur: Astrid Lammers ISBN 978-90-8954-883-2

Uitgeverij: Elixer www.elixer.nl

“Is mijn zoon uit Ethiopië echt een wees, zoals in zijn documenten staat, of zijn de feiten anders?” Die vraag dringt zich bij Astrid Lammers op na het zien van een documentaire, waarin een Ethiopische moeder op zoek gaat naar haar zoontje, die zonder haar medeweten geadopteerd zou zijn door Nederlandse ouders. Leeftijd en data komen overeen… zou dit over haar adoptiezoon Noah kunnen gaan? Is het vanuit haar moederhart ingegeven om Noah’s dood gewaande ouders te vinden, is het uit solidariteit met de wanhopig zoekende moeder uit de documentaire, of is het haar rechtvaardigheidsgevoel over de zorgvuldigheid bij adoptieprocedures dat haar zo strijdvaardig maakt? Astrid beschrijft in dit boek de zoektocht die als een rode draad door haar turbulente gezinsleven loopt. Het blijkt lastig om medewerking te krijgen van de officiële instanties, maar uiteindelijk krijgt ze de onderste steen boven. Ze reizen af naar de nog springlevende ouders van Noah in Ethiopië. Voor mensen die Ethiopië kennen zal het misschien wel interessant zijn om het deel van de reis door het land te lezen, maar ik was als lezer vooral geïnteresseerd in het verhaal van de ontmoeting en het effect daarvan op alle betrokken personen. De tripjes en uitstapjes die daarna vrij uitgebreid beschreven worden vingen niet meer mijn aandacht. Bij terugkomst in Nederland blijft het gezin betrokken bij de familie in Ethiopië en deelt in de vreugde van de geboorte van een zusje van Noah. Voor de Ethiopische moeder een nieuw hoofdstuk in haar leven, zo luidt de laatste zin. Hoe zou dat voor Noah zijn, vast niet alleen leuk? In zijn nieuwe hoofdstuk, met ouders en siblings in twee verschillende landen. Wie weet schrijft hij daar zelf later eens over…

Chris Thie

Voor het hele magazine klik op: https://issuu.com/adoptievoorzieningen/docs/adoptiemagazine_1-2017

Samen op de bank

 

Samen op de bank

 

Wie zou ik zijn

Als ik geen goedkeuring nodig had. Niet van jou of van hem

Niet van mijn vader of mijn moeder.

 

Wie zou ik zijn

Als ik geen goedkeuring nodig had

En gewoon mezelf goedkeurde

En altijd mocht zijn wie ik ben.

 

Wie zou ik zijn

Als ik met een geliefde

Simpel thee zou kunnen drinken

Op de bank

En ik niet de goedkeuring nodig had.

Als ik mocht zijn wie ik ben

En niet de drang had

Om indruk te willen maken

Om goed voor de dag te komen

Om de beste gevonden te worden.

Wie zou ik zijn

Als ik allang wist dat ik goed genoeg ben

Als ik volledig zou beseffen dat ik perfect ben

Helemaal zoals ik ben

Wie zou ik zijn

 

En hoe zou het dan zijn

Samen

Zitten op de bank

Een kopje thee

 

Gedicht van Bea van Wierst, november 2005

Afbeeldingsresultaat voor samen op de bank

Opstekers

Lieve Astrid, eindelijk de tijd genomen om je boek te lezen. Prachtig geschreven en intens, zelfs al ken ik het verhaal.
Dank je wel voor het openhartige schrijven, het raakt èn helpt ook mij. 💖💋

Natasja van der Steen-Valckx, dwarsfluitdocente van ‘de Fluitzolder’

Het berichtje komt op zo’n mooi moment. Net nu ik worstel met de gevoelens die spelen bij een hoofdstuk van boek twee. Ik wil ‘spijbelen’, afleiding zoeken, weg wil bij het schrijven van dit hoofdstuk, het ‘later’ wel oppakken maar niet ‘nu’. Ik kijk mild naar mezelf. Het mag. Ik heb al veel gedaan vandaag.

Niet alleen de gevoelens spelen mee. Ik twijfel ook: Kan ik dit wel? Zit men te wachten op boek twee?

En dan komt de volgende opsteker: een mailtje van de uitgever.

Dag Astrid,

Hierbij de prachtige recensie van de bibliotheek, ze hebben 108 exemplaren besteld en dat is dezer dagen werkelijk enorm veel. Dus gefeliciteerd!!

Recensie

NBD Biblion

Drs. Sytske Breunesse

Het waargebeurde verhaal over de adoptie van een zoon uit Ethiopië door een Nederlands gezin. Astrid, een moeder die na drie eigen dochters een zoon uit Ethiopië heeft geadopteerd, ziet in een Brandpunt-reportage een wanhopige moeder uit Ethiopië die haar zoon mist omdat haar zus hem heeft laten adopteren. De Ethiopische moeder van die jongen zou aan aids zijn overleden. Zou zij de Nederlandse moeder zijn van die bewuste jongen? Tijdens een bezoek aan Ethiopië met de hele familie, blijkt dat de moeder van de jongen nog leeft, dus niet aan aids is overleden. Moeder en zoon zien elkaar weer. Prachtig geschreven, indrukwekkend, realistisch verhaal. Niet alleen aan de familierelaties, de adoptieprocedure, ook aan de cultuur, de gewoonten en gebruiken van het land wordt veel aandacht besteed. Informatief, ontroerend en betrokken. Met name voor adoptieouders en familieleden; voor diegenen die erover denken een kind te adopteren; voor Ethiopiërs in Nederland en hun familie, en diegenen die met hen te maken hebben.

Hartelijke groet,

Jitske Kingma, Uitgeverij Elikser

Ik mail mijn uitgever terug:

Geweldig. Ik ga met vleugels aan het werk in de kinderopvang vanmiddag. Dank je wel voor het uitklappen van die vleugels. Ik vergeet steeds dat ze er zitten.

Mijn blog was al klaar, maar ik wil jullie het antwoord van mijn uitgever niet onthouden:

Ja, je vleugels zitten er zeker, jij hebt de gave van het woord, je pen is gedoopt in liefde.

Morgenvroeg zit ik weer achter de schrijftafel. Zeker weten.

 

Op bezoek bij kinderhuis Alemachen

Fragment uit boek 2

Onze eerste dag in Addis Abeba december 2015.

img_0074 img_0077

We hebben aan Alemachen alleen een envelop met geld te overhandigen omdat de bagage niet is aangekomen in Addis Abeba en ik heb het gevoel dat ik met lege handen kom. Maar we komen voor de kinderen, dus gaat Noah met een bal naar buiten en we volgen graag. Yakob, onze chauffeur, voetbalt ook mee. Een aantal kinderen geniet aan de zijlijn van het spel. Zittend in een rolstoel is het voor hen niet weggelegd. Ik begin met mijn duimen omhoog het versje van Jan en Piet te doen, verstop mijn duimen in mijn handpalmen en haal ze ‘knikkend’ weer tevoorschijn om de kinderen ergens te gaan kietelen. Wat een open gezichtjes, wat een plezier zonder taal en met zo weinig. Er ontvouwt zich een superfijne interactie als Fien er ook bij komt zitten en invalt bij het liedje ‘En de wielen van de bus die draaien rond. Rond en rond. Rond en rond. En de wielen van de bus die draaien rond, als de bus gaat rijden.’ We bewegen onze handen draaiend om elkaar heen en ze doen al gauw mee.

Er is een gezellig groepje ontstaan van kinderen die voornamelijk in een rolstoel zitten. Vaak zitten beide voeten in het gips, omdat ze recentelijk zijn geopereerd aan hun klompvoeten. Marloes draait haar benen om en laat de lange littekens op haar hielen zien. Als baby werd ze geopereerd aan haar voeten en zat ze maanden in het gips. Er is prachtig resultaat bereikt. De kinderen die hier met hun beentjes in het gips zitten kijken verbaasd van haar naar mij en weer terug. Ik geniet van wat er zich op hun gezichtjes aftekent als ze zich realiseren wat we hier proberen te vertellen. Ik knik enthousiast en zeg: ‘Kijk, ze kan alles. Op een been staan’ en Marloes demonstreert meteen op een been. Daarna doet ze een balletpose. Ze staat op relevé met haar handen omhoog en tilt een been op. Prachtig hoe vooral het gezichtje van Ibssa verandert bij het besef dat er nu een andere toekomst voor haar ligt. Ze maakt nog een keer een bedelgebaar door haar hand op te houden en een vreselijk zielig gezichtje te trekken, maar dan barst ze in lachen uit. Nee meisje, jij hoeft niet meer bij de bedelstaf te horen, voor jou is er een mooie toekomst weggelegd.

img_0059 img_0089

Ina Hut over Nieuwe bloem

img_5477

‘Nieuwe bloem’ van Astrid Lammers heeft mij bijzonder geraakt. Prachtig geschreven, vanaf het begin meeslepend, maar bovenal een persoonlijk drama dat voorkomen had kunnen worden. In 2007/2008 kreeg ik – als toenmalig directeur van Wereldkinderen – signalen dat er mogelijk misstanden waren mbt adopties uit Ethiopië. Biologische moeders zouden wachten op follow up rapporten van hun kinderen. Bij mij riep dit diverse vraagtekens op. We stuurden toch follow up rapporten van de adoptie-ouders door naar Ethiopie? Waarom kwamen die niet bij de biologische ouders terecht? En was er wel echt afstand gedaan voor adoptie? Reden voor mij om onderzoek te (laten) doen naar adoptiepraktijken in Ethiopië. Eerst had ik de nodige weerstand te overwinnen bij medewerkers op kantoor. Ze hadden de contactpersonen in Ethiopië al geïnformeerd voordat het onderzoek uitgevoerd zou worden. Voor mij reden om het onderzoek uit te stellen. Toen ik het onderzoek wel doorzette – uitgevoerd door Arun Dohle en Emebet Dejene, kwam er veel kritiek. Mijn intentie was – en zo had ik het ook afgesproken met de onderzoekers- dat als er misstanden naar voren zouden komen, de betrokken adoptieouders hierover geïnformeerd zouden worden. Alle transparantie zou worden gegeven. Juist vanwege die transparantie had ik het onderzoek geïnitieerd. Ik kon mij toen al niet meer verenigen met interlandelijke adoptie. Mede ivm adopties uit China (maar ook Haïti, India en Amerika) heb ik medio augustus 2009 de noodklok geluid en mijn functie publiekelijk neergelegd. Eind september kwam het rapport ‘Fruits of Ethiopia’ uit, door mij geïnitieerd en uitgevoerd door Arun Dohle en Emebet Dejene. Mijn vermoeden werd bevestigd. Vele misstanden. De nieuwe directie wilde geen gesprek met de onderzoekers. Het rapport verdween in een la. Ik heb vele pogingen gedaan om de nieuwe directie in gesprek te brengen met de onderzoekers. Dat lukte pas medio 2010. Ondanks de door mij gemaakte afspraak met de onderzoekers wilde de nieuwe directie het rapport niet delen met betrokken adoptieouders. Ik had geen toegang tot de namen van de geadopteerden en de adoptieouders, dus kon ze ook niet informeren. Ondanks aandringen van mijn kant en de onderzoekers, werd er geen openheid gegeven. Met als gevolg o.a. het dramatische verhaal dat in de ‘Nieuwe Bloem’ verteld wordt. Ik kwam via een journalist van Argos in februari 2012 in contact met Astrid. Een moedige dappere vrouw die haar verhaal vertelt. Zich open en kwetsbaar opstelt en vastbesloten is de waarheid te achterhalen. Chapeau! Niemand mag het recht worden ontnomen op zijn of haar eigen identiteit! Alle waardering voor het doorzettingsvermogen van Astrid! Het boek is een aanrader! Het getuigt van een persoonlijk drama dat helaas in de wereld van adoptie geen incident is. De vraag naar kinderen leidt tot een markt van vraag en aanbod. Dit moeten we niet willen.

Ina Hut

Aankomst op Schiphol.

Vandaag twaalf jaar geleden kwam onze jongste thuis.

24 november 2004

We komen op Schiphol de aankomsthal in met twee trolleys vol met koffers en weekendtassen. We leggen de Ethiopische vlag erbovenop en zetten Lieke daar weer bovenop. Marijns vader staat uitbundig te zwaaien als hij ons in het vizier heeft.

Het wordt een warm onthaal van Marijns zus en haar vrouw, hun dochtertje van maar een paar weken ouder dan Noah en Marijns ouders. Niet alleen mijn schoonzussen hebben tranen in hun ogen, ik ook. Het is fijn dit moment te delen met hen, al mis ik mijn familie. Ik weet het, zo hebben we het afgesproken. Mijn ouders hoeven echt niet voor deze paar minuten helemaal uit Twente naar Schiphol te komen, we willen immers zo snel mogelijk naar huis. Maar nu, nu mis ik ze. Het blijkt een beslissing van het hoofd, mijn hart wil iets anders.

We zoeken even een zitje om wat te gaan drinken. Ons nichtje kan uit een pakje drinken, maar Noah weet absoluut niet wat hij met een rietje aan moet. We schenken het sap in een glas en laten hem voorzichtig daaruit drinken. Noah krijgt zijn eerste cadeautje: een fotoboek met foto’s van onze beide families. Maar Noah heeft meer oog voor dat kleine blonde meisje met haar schattige krulletjes en vooral voor haar buggy. Zodra hij de kans krijgt, stapt hij er met haar buggy vandoor.

We krijgen van Marijns zus onze winterjassen en autosleutel aangereikt en lopen naar de auto. ‘Noah, makiena?’ Hij gaat graag mee en laat zich in het kinderzitje vastzetten. ‘Wedde bet. We gaan naar huis.’

 

(blz. 44 Nieuwe bloem)

Koffieceremonie

Leef en lees mee met de eerste reis naar Ethiopië:

November 2004

Na de rondleiding en het spelen wordt ons buna aangeboden, Ethiopische koffie gemaakt tijdens een koffieceremonie. De vloer is, volgens deze traditie, bedekt met vers gras en bloemblaadjes. Een jonge vrouw brandt rauwe, nog groene koffiebonen op een platte plaat, op een houtskoolbrandertje. Ondertussen brandt er wierook en vermengen de geuren zich. Wanneer de koffiebonen gebrand zijn, laat de jonge vrouw ons het aroma ruiken. Ze staat op van haar lage krukje en houdt ons de gebrande bonen voor. We waaieren met onze hand de geur naar ons toe. Terwijl de bonen in een vijzel worden gestampt door Asres, de jongeman die de poort voor ons opendeed, warmt de jonge vrouw het water op in een koffiepot met bolle onderkant, de jebena. Hier gaan de gestampte koffiebonen bij. De koffieceremonie kan uit drie rondes bestaan en dan beslaat het geheel soms wel drie uur. In drie keer giet men water bij de koffieprut, zodat er bij de eerste ronde sterke buna en bij de laatste ronde de slapste koffie wordt geschonken. Men zit genoeglijk bij elkaar en alle nieuwtjes kunnen uitgebreid langskomen. Ik ben geen koffiedrinker en al helemaal niet die eerste sterke kop. Voor mij is er gelukkig thee.

Blz. 20 De eerste koffieceremonie die ons wordt aangeboden en die we meemaken.

Tijdens de boekpresentatie op 4 september 2016 was mijn vriendin Yeshi zo lief om de koffieceremonie te verzorgen in het Poldermuseum. Jammer dat je dit blog niet kunt ruiken, want de gebrande koffiebonen samen met de wierook geven een bijzondere aroma en sfeer.

 

 

boekpresentatie-nieuwe-bloem-39-of-67  boekpresentatie-nieuwe-bloem-40-of-67 boekpresentatie-nieuwe-bloem-42-of-67 boekpresentatie-nieuwe-bloem-49-of-67 boekpresentatie-nieuwe-bloem-53-of-67 2016-09-14-photo-00000077

 

Eerste ontmoeting

Leef en lees mee met onze eerste reis naar Ethiopië, november 2004. Dit blog gaat verder waar ‘Dagboek aan mijn kind van ver’ stopte.

We ontvangen de eerste foto’s van onze zoon. We zijn verkocht, sluiten hem meteen in ons hart en reizen zes weken later af naar Addis Abeba voor onze nieuwe bloem. Wij, dat zijn: Marloes (9), Fien (7) Lieke (5), Marijn en ik. Onze nieuwe bloem heet Noah.

Wanneer we even later rechtsaf gaan, is de weg onverhard en vol kuilen. Mijn nieuwsgierigheid en spanning nemen toe. We stoppen voor een grote metalen poort die voor ons wordt opengedaan door een slanke, donkere jongeman. Vrijwilligster Lea rijdt haar auto het terrein op. Als eerste zie ik Salamon staan met bloemen in haar hand. Het beeld van dit kwetsbare kind dat haar kersverse nieuwe ouders gaat begroeten, raakt me diep.

‘Dat is Salamon. Met bloemen,’ zeg ik bijna fluisterend, tegen niemand in het bijzonder. Mijn ogen vullen zich met tranen, mijn stem lijkt het te begeven, maar ik pak me bij elkaar om sterk te zijn voor ons eigen moment. Het moment waarop wij Noah zullen zien. We stappen uit.

Voor ons staan de leidsters in traditionele roomwitte jurken met drie kinderen.

Als ik Noah zie, ervaar ik een kleine schok. Ik herken hem gelijk van de foto. Hij wordt door een leidster op de arm gedragen. Oh, hij heeft ook bloemen vast. Bloemen uit de tuin geplukt en bij elkaar gebonden en omwikkeld met een plastic tasje. Mijn ogen vullen zich met tranen. Wat is hij mooi. Wat is hij klein.

Langzaam lopen we zijn kant op. Zijn ogen staan groot en hij heeft een heel afwachtende, bijna angstige blik in zijn ogen. Hij weet het. Ik zie aan zijn ogen dat hij weet wat er gaande is. Hij kijkt alleen maar. De leidster laat hem de bloemen geven door met haar hand zijn hand met de bloemen naar mij te bewegen. ‘Mama,’ zegt ze. Ik duw mijn tranen weg door met mijn ogen te knipperen. Ik lach naar hem en raak hem heel voorzichtig even aan. De leidster herkent ons van de foto’s die we opstuurden en richt zich tot Noah. Ze noemt ons allemaal bij naam. ‘Lieke,’ hoor ik haar zeggen en ze wijst onze jongste aan. Noah volgt haar vinger en kijkt ons een voor een aan, maar hij blijft veilig bij de mami op de arm. Ik vind het prima, ik heb nu genoeg aan kijken alleen. Wat is hij lief. Wat is hij schattig. Ik geef hem de tijd, die hij nog nodig heeft.

Blz. 19 Nieuwe bloem.

Stroom van reacties en activiteiten

Alweer zeven weken op weg met het boek Nieuwe bloem.

Een originele reactie kwam van Frans. Hij kwam naar me toe om zijn boek te laten signeren. ‘Weet je wat zo mooi is? Ik hoef het boek niet zelf te lezen. Jij leest het gewoon aan me voor.’
Als het boek uit is laat hij me weten: ‘Respect Astrid, diep respect voor jullie. Dit is overigens de eerste keer dat ik het boek lees voordat ik de film zie.’
Ja, Frans heeft een originele manier om zich uit te drukken. Dit is zijn uitgebreide feedback: ‘Hoi Astrid, ik had je beloofd om op de inhoud van je boek te reageren, houd je vast 😉
Allereerst respect voor jou. Je gedrevenheid, doorzettingsvermogen maar vooral je liefde voor je zoon, geweldig. Je bent niet tegen te houden door ongelukken, je stapt telkens over je eigen grenzen heen als je zoektocht naar de waarheid daarom vraagt.
Je weet het enorm pakkend te schrijven. Wegleggen van je boek is geen optie. Je weet de lezer te motiveren om al lezend met je mee te zoeken naar alle antwoorden en even dacht ik dat het laatste gesprek met Meseret nog een positieve wending zou krijgen.
Je weet goed alle plekken te beschrijven waar jullie zijn geweest. Het plaatsen van de mokken op de kaart, geweldig. De redenen van eenieder om juist voor die plek te kiezen heb ik wel een beetje gemist. Wellicht dat een kaartje van jullie reis met de route (of een foto van de kaart met de mokken erop) het iets makkelijker had gemaakt. De ingescande dagboeken zijn heerlijk om te zien, maar laten je ook beseffen dat je met vier jonge kinderen op pad ging.
Ja op je vraag of er een tweede boek moet komen. Jullie verhaal is nog niet af.
Dank je dat je ons een kijkje in je leven geeft, dat je ons wakker schudt, omdat niet alles is wat het lijkt, dat je laat zien dat kleine beetjes wel kunnen helpen.’

Het boek bracht me in Brussel, waar ook de Belgen mijn boek hebben ontdekt op de dag van de adoptie op 24 oktober 2016. Mijn boek staat vermeld op de boekenlijst van VAG, Vereniging voor Adoptiekind en Gezin en was te vinden op de boekenstand. De heer achter de boekentafel schreef een dag later in de mail: ‘Het was voor ons ook leuk u te ontmoeten, u bent echt een zonnige dame. Het laatste exemplaar  “Nieuwe bloem” dat wij in stock hadden is ook nog verkocht. Ik moet er dus opnieuw bijbestellen.’

14725655_327112767664450_3449504941691976972_n 14650695_327112014331192_6241865400592578807_n

Op deze dag bood ik mijn boek aan aan Hans Walenkamp, adoptieschrijver.

14720425_327112004331193_8965670614058087688_n  

In de planning zitten de kennismiddag van Stichting AdoptieVoorzieningen op 4 november 2016 in Utrecht, een artikel in de kerstspecial van het blad Mijn geheim, waarvoor ik ben geïnterviewd (Het thema is: ‘Wonderen’) en er komt een recensie van emeritus hoogleraar adoptie Prof. Dr. René Hoksbergen in een Nederlands en Belgisch adoptieblad. Er staat een uitnodiging om hem te ontmoeten.

Met het schrijven en het uitgeven van een boek stap ik in een heel nieuwe wereld. Heerlijk.

 

 

Enthousiaste reacties

‘Pap, je hebt het boek uit. Wat vind je ervan?’
‘Daar kan ik kort en krachtig over zijn: het is een goed boek. Het is goed geschreven met begrijpelijke zinnen. Ja. Ja.’ Ik hoor hem denken voor hij verder gaat met: ‘Ik ben er blij mee.’ Een prachtige feedback van een man van weinig woorden.

‘Weet je Astrid….. Ik heb hem zondag avond uitgelezen. Ik lees niet zo snel. Elk woord kwam binnen. Het liet me onthutst achter… het was ontroerend en een doorgaande stroom van dynamiek… ik heb er van genoten. Maar het laat me ook met grote twijfels en bedenkingen zitten t.a.v. onze eigen adoptie…maar zo levendig en mooi beschreven. Super van je! Ik hoop alleen oprecht dat je inmiddels minder hectiek en meer rust in je leven hebt. Bedankt voor je kwetsbaarheid en openheid. Lieve groet.’

Ik heb genoten van je knusse boekpresentatie. Ik vond dat je erg goed, mooi en beeldend verteld en voorgelezen hebt.👍🏻🍾🏆👏🏻💪🏻. Ik hoop dat je boek een groot succes wordt. Kan niet wachten tot ik t ga lezen! 💋💋💋💋