Auteursarchief: admin

Men neme

Men neme: vele dagboekjes, een laptop, een printer. Vervolgens, gewapend met gezellig gekleurde pennen (geen ‘juffen’rode deze keer), corrigeer je het gehele manuscript minutieus. Met veel vasthoudendheid (want: Waar haal je de tijd vandaan? Zit men er wel op te wachten? Kan ik dit wel?) zet je door en maak je het af.

Wat helpt is mensen die je tussentijds achter je vodden zitten en verlangend vragen: ‘En? Is je boek al af?’ ‘Wanneer is je boek af?’ Deze mensen beloof je dan dat je je kerstvakantie zult opofferen. Dus spreek je met je pubers af dat je ze niet wilt zien voor twaalf uur (wat geen moeilijke opdracht is voor ze) en ga je iedere morgen rond zes uur op, om een aantal productieve uren te hebben. Resultaat na twee weken: de ruwe versie van het tweede boek.
Daarna volgt een periode van ‘rijping’, waarin er ogenschijnlijk niet veel gebeurt, maar waarin je afstand neemt van de tekst en ondertussen nadenkt over titel, deadline (die van Moederdag opschuift naar 30 juni met een heel goede reden), omslag, zelf uitgeven of niet (ja dus).
Dat corrigeren en herschrijven doe je in de meivakantie nog eens en voilà, het tweede boek neemt serieuze vormen aan.
Je perfectionisme laat je dit keer meer varen, dus durf je mensen jouw versie tot nu toe te laten lezen en durf je ze om feedback te vragen. Je hebt een verhaal, maar of je het mooi kan opschrijven weet je niet. Vind de lezer delen van het boek niet leuk? Dan slaan ze die stukken over. Vinden ze jou niet leuk? Dat mag. Eerlijk is eerlijk: soms ergerde je je aan jezelf, dus mag de lezer zich ook ergeren. Een ding is zeker: je hebt je opnieuw kwetsbaar opgesteld. ‘Gewoon’, omdat dat bij je past.
Ingewikkeld vrouwenbrein? Best wel. Of hoort dit gewoon bij het schrijfproces?

Ingesproken boek

‘Mam, kun je niet vertellen over ons verhaal? Waarom moet je het schrijven?’

Mijn zoon heeft er aanvankelijk moeite mee dat het boek er komt.

‘Ik wil ook graag vertellen. Het is alsof ik via het boek bij de mensen thuis, in de huiskamer, terwijl ze op de bank zitten, mag vertellen’ is mijn antwoord.

‘Oh, oke,’ zegt hij vertwijfeld.

Gaandeweg de maanden dat het erop lijkt dat het boek er echt gaat komen, kan mijn zoon steeds beter overweg met de komst van het boek.

‘Het boek is mama’s verhaal,’ zegt mijn oudste lief. ‘En zij stelt zich pas kwetsbaar op.’

 

Nu mag ik echt vertellen in de huiskamers, bij de mensen thuis. Want Nieuwe bloem is te beluisteren op daisyrom. Niet door mij ingesproken, maar door een professional (zonder Twents accent). Ik prijs me gelukkig.

 

https://www.passendlezen.nl/iguana/www.main.cls?surl=home

 

 

Onvergetelijke ontmoeting

Week van het schrijven, dag 6. Onvergetelijke ontmoeting. (Fragment uit Nieuwe bloem, 25 december 2012, Ethiopië.)

Voor me zie ik een boom en in de schaduw ervan liggen en staan een aantal runderen met enorme hoorns en een vetbult in de nek. Er staan slechts een paar huisjes. Als ik links kijk, zie ik een huisje van grijze bakstenen, met rechts een grijze deur en links een deur van hout of van golfplaten. De deur is groen geschilderd, net als een deel van de stenen eromheen. Dat is het huisje waar we moeten zijn. Dit is het woongedeelte van Tigist, Belete en zijn vader.

De gammele deur gaat open en Tigist komt naar buiten.

 

Toeval?

Week van het schrijven, dag 4. Toeval? (Fragment uit Nieuwe bloem; januari 2012)

We zitten aan het ontbijt in een hotel in Maastricht, als ik daar een bekende Nederlander voorbij zie komen, op weg naar het ontbijtbuffet. Bekend gezicht, denk ik bij de eerste keer dat ik hem zie. Hij loopt een tweede keer langs, terug naar zijn tafel. Van televisie of zo, denk ik. De man loopt een derde keer langs. KRO of NCRV, zoiets. Als hij een vierde keer langskomt, dringt het met een schok tot me door. ‘Deze man is naar Ethiopië geweest voor een reportage over adoptie,’ zeg ik tegen Martin. Ik voel dat ik hier iets mee moet doen en ben op slag gespannen. ‘Ik ga naar hem toe.’

‘Astrid, je hoeft er niets mee te doen,’ zegt Martin. Natuurlijk wel, schreeuwt het in mij. Ik kan het niet maken tegenover mijn zoon om deze kans te laten schieten.

Ik sta op en voel de hartslag in mijn keel als ik zijn ontbijttafel nader. Terwijl ik hem aankijk vraag ik de man: ‘Bent u van de televisie?’ Ik hoor aan zijn zucht dat hij het moeilijk vindt wéér herkend te worden. Ik geef toe, het is niet de sterkste openingszin, maar ik ben op van de zenuwen. ‘U hebt destijds een reportage gemaakt over adoptie in Ethiopië.’ Ik heb knikkende knieën, hou de tafel vast en ben niet zeker meer van een vaste stem. Mijn kin begint te trillen. ‘In de laatste minuut komt er een vrouw naar u toe. Zij vertelt dat de zoon van haar zus is weggenomen. Het gaat hier waarschijnlijk om de moeder van mijn zoon,’ kan ik nog net zeggen. Met grote ogen kijkt de man mij aan. Bij mij staan nu de tranen in mijn ogen. Meteen biedt hij mij een stoel aan, maar hij bedenkt zich onmiddellijk en we gaan aan een apart tafeltje zitten, waar we met z’n tweeën kunnen praten. Hij laat zijn ontbijt in de steek, ik het mijne. Hij stelt zichzelf voor als Aart Zeeman.

Adopteer een vroedvrouw

Net voordat ik ga koken struin ik nog even op internet en stuit op een bericht op Facebook: ‘Ben je student? Adopteer een opa/oma.’ Wat is dit nou weer? Adopteren is een woord dat voor van alles gebruikt wordt. Adopteer een kip. Adopteer een pup. Adopteer een appelboom. Adopteer een rotonde. Wat kan ik me storen aan teksten, advertenties, acties om te adopteren. Wat vind je van deze: ‘Steun ons werk voor de natuur en adopteer symbolisch een olifant. Een adoptie is eenmalig. Je zit dus nergens aan vast.’  Nu lees ik dus: ‘Adopteer een oma/opa en ontdek hoe leuk dat is. Een oma of opa adopteren: kan dat? Jazeker! Het project “Adopteer een Oma” koppelt ouderen aan studenten. Net als bij een echte adoptie zoeken wij oma’s/opa’s en studenten die bij elkaar passen.’ Mooie initiatieven, maar moet daar dan het woord ‘adopteren’ bij gebruikt worden? Maar dan herinner ik me het project Adopteer een vroedvrouw. Noah werd vorig jaar door Hetty Spaanderman-Sonnemans geportretteerd en de opbrengst ging naar dit project dat studiebeurzen verschaft aan leerling verloskundigen in Ethiopië. Ethiopië kent nauwelijks vroedvrouwen, maar wel een hoge moedersterfte. Slechts 6% van de zwangere vrouwen krijgt deskundige hulp bij de bevalling. Het prachtige project ‘Adopteer een vroedvrouw’ stemt me mild, verdient donateurs en is het vermelden op een geboorte- of aankomstkaartje waard, opdat er in plaats van kraamcadeautjes schenkingen worden gedaan aan dit mooie project. Een belangrijke investering in de toekomst. (Fragment dat mogelijk in boek twee komt)

www.adopteereenvroedvrouw.org

Triodos rek.nr. NL04TRIO0390324280 t.n.v. Adopteer een vroedvrouw

  foto van Nieuwe bloem.

Portret

Op Moederdag gaan we naar een gezellige dag die georganiseerd wordt in een open tuin in Castricum. Er zullen portretschilders zijn en de opbrengst gaat naar een opleiding voor verloskundigen in Ethiopië. ‘In Ethiopië worden zwangerschappen en bevallingen nog maar weinig begeleid door professionele hulp, waardoor er een grote sterfte is onder moeder en kind,’ lees ik bij de aankondiging in de krant. Daar weten wij alles van, denk ik erbij. Tigist verloor immers haar baby in de kraamtijd. Als Noah de eerste schilderes ziet draait hij zich onmiddellijk naar mij om en vraagt of hij geschilderd mag worden. Ik ben verbaasd, want zo’n rechtstreeks verzoek krijg ik niet vaak van hem. Ik zie aan zijn gezicht dat hij dit echt graag wil en natuurlijk stem ik ermee in. Hij mag gaan zitten en de schilderes begint. Af en toe kijk ik mee hoe mijn zoon onder het penseel verschijnt. Hij moet een lange tijd zitten, in tegenstelling tot het geadopteerde Ethiopische meisje voor hem. Eerst verschijnt er een gezicht dat van een meisje lijkt, daarna is hij te volwassen met een brede nek. ‘Hij is moeilijk te pakken,’ zegt ze. ‘Het is een gecompliceerd kind en er gaat veel in hem om.’ ‘Dat kan wel kloppen,’ zeg ik tegen haar. Wat frappant dat de schilderes die informatie allemaal meekrijgt terwijl ze hem schildert. Maar dan zie ik hem komen. Ik herken Noah en zeg tegen haar: ’Daar komt ie aan.’ Het wordt een prachtig portret van mijn mooie jongen. (Fragment uit Nieuwe bloem, blz. 233)

Hetty Spaanderman-Sonnemans, wie had toen kunnen denken dat het portret de voorkant van het boek Nieuwe bloem zou worden?

 

        

Echte mama

Noah zit bij me op schoot. We pakken zijn levensboek erbij en bladeren door de tekeningen en bekijken de foto’s. ‘Mama, ben jij een echte mama?’ vraagt Noah me. ‘Ja, een echte mama voor Noah, een echte mama voor Lieke, een echte mama voor Fien en een echte mama voor Marloes.’ ‘En voor Noah,’ zegt hij nog eens. ‘Ja,’ zeg ik. ‘En voor jou, lieverd.’

Hij gaat op z’n eigen stoel zitten en maakt een eerste tekening van hemzelf. Voor in zijn levensboek. (Fragment uit Nieuwe bloem, blz. 63)

Ben ik voor hem net zo’n echte moeder als voor de meiden? Wat is een ‘echte moeder’? Iemand die je snotneus poetst, je billen afveegt, je traantjes droogt en een kusje op de zere plek doet? Iemand die vanuit heel haar wezen contact met je maakt om er vervolgens voor te zorgen dat je liefdevol groot kunt worden?

Een tijd geleden had ik een terugkomdag bij de opleiding Opvoedopstellingen. Een opvoedopstelling is een afgeleide van familie-opstellingen. Tijdens deze supervisie deden we een opvoedopstelling op het gezin dat ik met mijn kinderen vorm. Ik koos een vloertegel voor mezelf en voor mijn vier kinderen.

De adoptievader van Noah werd opgesteld, net als Noahs natuurlijke vader, moeder en zusje. Wanneer ik even het plekje van mijn geadopteerde zoon mag innemen, om vanaf daar verder te gaan met de opstelling voelt het voor mij prachtig en sterk als ook zijn geboorteland wordt opgesteld middels een vloertegel. Ik voel me op dat moment door de natuurlijke vader en door het land bevestigd in wie ik, als adoptiekind, mag zijn.

Maar als ik terug ben in mijn eigen rol als moeder voel ik me naar en recalcitrant bij de helende zinnen die me aangereikt worden door de supervisor. Voortdurend wordt me voorgehouden dat ik niet de echte moeder ben, ‘omdat hij die al heeft’. Gelukkig pakt mijn directe begeleidster die met mij de sessie doet, het op door dapper en eigen’wijs’ af te durven wijken van ‘wat hoort’ tijdens een opvoed-opstelling. Zij biedt helpende zinnen aan, die ik dusdanig verander dat ik kan leven met hetgeen ik ga zeggen en die recht doen aan iedereen in deze situatie. Het mooiste cadeau krijg ik als ik thuis kom en mijn zoon me spontaan begroet met een grote knuffel. De verandering en ontspanning is opvallend. De sessie werkt meteen door in hem en in de thuissituatie. Hij voelt de erkenning voor wie hij is.

Wat ben ik toch graag een échte mama!

foto van Nieuwe bloem.

Universiteiten

Dinsdag 18 april 2017 gaf ik een gastcollege op de Universiteit van leiden. Een grote collegezaal, met zo’n 80 geïnteresseerde studenten en twee universitair docenten luisterden, soms muisstil, soms met een lachsalvo, naar mijn ervaringsverhaal. Het adoptieverhaal paste in de studie Pedagogiek, in het blok ‘Adoptie en pleegzorg’. IMG_6303

Dinsdag 9 mei 2017 was ik uitgenodigd deel te nemen aan de paneldiscussie van de studenten van de Universiteit van Amsterdam over het thema: ‘Stop internationale adoptie’. Aan tafel zaten Femmie Juffer, Marina van Dongen, twee adoptiemoeders, waaronder ikzelf. Het was jammer dat Ingrid Levert van Wereldkinderen verhinderd was.

 

Het werd een pittige discussie. Het tegengeluid dat Marina en ik lieten horen was voor de studenten nieuw en soms schokkend. De ‘opdracht’ voor mij was:  Ga er stevig instaan. Die missie is geslaagd. Gelukkig kreeg ik terug te horen dat ik zeer genuanceerd was. Maar ik ben wel blij dat de studenten nu ‘beetje in de war’ zijn. Na deze avond kunnen ze opnieuw hun mening vormen over adoptie. De discussie moet gevoerd worden , op veel fronten, op veel niveaus.

24 mei is het rondetafelgesprek in de Tweede kamer, naar aanleiding van het RSJ rapport.

Spontane reactie van ‘juf’

Lieve Astrid.

Met ontroering heb ik gisteren de laatste bladzijde van je emotionele verhaal gelezen. Je boek is gevuld met liefde. Wat heb jij veel voor je kiezen gekregen en wat ben je sterk!! Wat is er veel verkeerd gegaan. ….Ik herinner nog de Engelse boekjes die jullie hadden meegenomen en waar ik Engels uit gaf. En de inzamelingsactie die we in de klas gehouden hebben. Dank je wel voor het delen van een heel belangrijk en emotioneel stuk uit je leven.

Liefs Marielle Admiraal

foto van Nieuwe bloem.